اميدي که به خوابش می ديدم, رويا بود,
رويايي بود و بس؛ و بيدار می شوم اکنون,
پريشاني ام افزون و پيرم و محزون,
به خاطر يک رويا.

                                                            چنگم را می آويزم بر درختی,
                                                بيد مجنونی در دل برکه ای,
                                                چنگ بي نوايم را, در هم شکسته و فشرده,
                                                می آويزم آنجا, 
                                                به خاطر يک رويا.

آرام باش,
آرام باش ای دل بشکسته ام,
آرام باش و بشکن ای دل بی نوايم,
دنيا و زندگی و خود من, همه تغيير کرده ايم,
به خاطر يک رويا.